Częstomocz i nietrzymanie moczu to dolegliwości, które choć często bywają tematem tabu i powodem do wstydu, są niezwykle powszechne i w większości przypadków w pełni uleczalne. Częstomocz to potrzeba oddawania moczu znacznie częściej niż zwykle (często w małych ilościach, również w nocy – tzw. nykturia). Z kolei nietrzymanie moczu to każdy epizod mimowolnego, niekontrolowanego wycieku moczu.

Dolegliwości te mogą dotknąć pacjentów w każdym wieku. U kobiet najczęściej wiążą się z osłabieniem mięśni dna miednicy (np. po porodach) lub zmianami hormonalnymi, natomiast u mężczyzn są typowym sygnałem problemów z gruczołem krokowym (prostatą). Niezależnie od przyczyny, drastycznie obniżają jakość życia, dlatego zawsze wymagają szczerej rozmowy z lekarzem i wdrożenia odpowiedniej terapii.

Zmiany w rytmie oddawania moczu mogą być nie tylko kwestią urologiczną, ale też objawem poważnych schorzeń ogólnoustrojowych lub neurologicznych. Skonsultuj się pilnie z lekarzem, jeśli zauważysz:

• Bezbólowy krwiomocz: Obecność krwi w moczu, której nie towarzyszy ból czy pieczenie, to bezwzględny sygnał alarmowy wymagający wykluczenia chorób nowotworowych pęcherza lub dróg moczowych.
• Nagłe nietrzymanie moczu połączone z drętwieniem okolic intymnych (tzw. znieczulenie siodłowe) oraz bólem kręgosłupa i niedowładem nóg – to objaw zespołu ogona końskiego, wymagający natychmiastowej interwencji (SOR).
• Towarzyszącą wysoką gorączkę, dreszcze i silny ból w okolicy lędźwiowej (ryzyko ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek).
• Wzmożone pragnienie (polidypsję) i gwałtowny spadek masy ciała (podejrzenie nierozpoznanej lub źle leczonej cukrzycy).
• Uczucie stale przepełnionego pęcherza z jednoczesnym, mimowolnym kropelkowym wyciekiem moczu (tzw. nietrzymanie moczu z przepełnienia, grożące zastojem i uszkodzeniem nerek).

• Wysiłkowe nietrzymanie moczu: Najczęstsze u kobiet; wyciek moczu następuje podczas kaszlu, śmiechu, kichania lub dźwigania, co wynika z osłabienia mięśni dna miednicy.
• Pęcherz nadreaktywny (OAB) i naglące nietrzymanie moczu: Nagła, niepohamowana i trudna do powstrzymania potrzeba oddania moczu, wynikająca z nieprawidłowych skurczów mięśnia wypieracza pęcherza.
• Łagodny rozrost prostaty (BPH): Powiększony gruczoł krokowy u mężczyzn uciska cewkę moczową, powodując częstomocz (szczególnie w nocy), parcia naglące, słaby strumień moczu i uczucie niepełnego wypróżnienia pęcherza.
• Zakażenia układu moczowego (ZUM): Infekcje bakteryjne pęcherza lub cewki moczowej, którym najczęściej towarzyszy pieczenie i ból podczas mikcji.
• Cukrzyca: Wysoki poziom glukozy we krwi powoduje, że nerki produkują znacznie więcej moczu, aby pozbyć się nadmiaru cukru z organizmu.

W Centrum Medycznym PESMED podchodzimy do problemów urologicznych z pełną dyskrecją, oferując precyzyjną diagnostykę obrazową i laboratoryjną.

1. Od jakich badań laboratoryjnych zacząć?
Podstawą, którą wykonasz w naszym Punkcie Pobrań, jest badanie ogólne moczu oraz posiew moczu (aby wykluczyć infekcję). Warto również oznaczyć poziom glukozy na czczo (wykluczenie cukrzycy), kreatyninę oraz – w przypadku mężczyzn po 40. roku życia – poziom markera prostaty (PSA).

2. Badania diagnostyczne i obrazowe
Kluczowym badaniem jest USG urologiczne. Badanie to wykonuje się najpierw z pełnym pęcherzem (co pozwala ocenić jego ściany oraz prostatę u mężczyzn), a następnie po oddaniu moczu, aby sprawdzić tzw. zaleganie pomikcyjne, które jest częstą przyczyną częstomoczu i parcia.

3. Do jakiego specjalisty się udać?
Diagnostyką i leczeniem chorób układu moczowego oraz męskiego układu płciowego (w tym prostaty) zajmuje się Urolog. W przypadku kobiet, u których nietrzymanie moczu wynika z osłabienia statyki narządu rodnego po porodach lub w okresie menopauzy, właściwym specjalistą jest również Ginekolog. Wstępną diagnostykę może poprowadzić Lekarz Internista.